Van Lugano naar Verdun

Onze tweede reisdag vandaag. Na een heerlijke rustige nacht in hotel Victoria in Lugano zitten we al vroeg aan het ontbijt, we kunnen allebei niet meer slapen. Het ontbijt is goed maar simpel. We komen niets tekort maar het is het allemaal net niet. Koud ei, broodjes niet vers gebakken, geen knapperige croissant. Jammer maar het is niet anders, we hebben in ieder geval een volle maag.

Op de kamer hebben we een overnachting geregeld, zodat we meteen het einddoel voor vanavond in de routeplanner kunnen zetten. Het wordt een rit van ongeveer 700 km via Zwitserland en Frankrijk naar Verdun. Daar hebben we een B&B hotel geboekt via Booking.com. Het is een rit van ongeveer 650 km. Eigenlijk willen we naar Riquewihr maar dan is het morgen veel te ver om nog een beetje op tijd thuis te komen, we gaan 's avonds namelijk alweer uit. Wat een pech voor ons of toch niet?

We starten de dag met een redelijk wolkeloze hemel en veel zon maar gaandeweg wordt het wat minder zonnig en hebben we af en toe regen. Soms hangt de nevel in de bergen en zelfs ook in het dal, best een mooi gezicht. Niet dat we er veel last van hebben want we zitten lekker droog in de auto. Gelukkig hebben we geen enkele file bij de Gotthard tunnel en we kunnen lekker doorrijden. Het is wel weer genieten van de bergen, soms met sneeuw. En ook zien we de weg naar boven kronkelen, de weg die je vroeger wel moest nemen omdat er geen tunnel was.

Om 11.30 uur houden we even pauze, iets eten en drinken en gebruik maken van het toilet op de parkeerplaats. Het zier er allemaal netjes en schoon uit, zelfs met wc papier en handdoekjes!!. Als we daar zitten komt er een bus de parkeerplaats op rijden. Daar komen enkele mensen uit, vermoedelijk uit Pakistan of India gezien de kleding, allemaal met een plastic zakje met eten en drinken. Ik heb ze niet geteld maar volgens mij zijn het er zeker 50. Ze gaan rond de picknick tafels zitten, leuk om te zien.

We rijden rustig verder, soms is het best druk op de weg. Vooral veel vrachtverkeer. Dat verandert zodra we in Frankrijk de tolweg oprijden, dan is het ineens een heel stuk rustiger. Dat rijdt best prettig en uiteindelijk zijn we rond 16.00 uur in Verdun. Daar gaan we eerst een bezoek brengen aan het "Ossuarium van Douaumont". Dit is een monument waar in de kelder de botresten van ongeveer 130.000 Franse en Duitse soldaten liggen, allemaal ongeïdentificeerd. Op de begraafplaats voor het Ossuarium staan ook heel veel kruizen zonder naam. Bijzonder indrukwekkend. Eigenlijk betekent ossuarium simpelweg "bewaarplaats voor botten". 

De slachtoffers komen allemaal uit een van de bloedigste veldslagen uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog, "de Slag om Verdun 21-02 tot 20-12 1916". Deze dag staat symbool voor de zinloze slachting van mensenlevens. Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog, in 1919, werden de slachtoffers in een houten keet geplaatst in houten kisten met daarop de namen van de sectoren waar zij gevonden werden. Door de bisschop van Verdun, Mgr. Charles Ginisty, werd een inzameling gehouden voor een meer permanente rustplaats, Op 22 augustus 1920 werd hiervoor de eerste steen gelegd en op 7 augustus 1932 werd het monument geopend door de Franse president.

Het is een indrukwekkend monument geworden van 137 meter lang, met een toren en een kapel. De toren is 46 meter hoog en heeft 200 treden. Die hebben wij dus niet beklommen vandaag. Bovenin hangt een 2,5 ton wegende bronzen klok die twee keer per dag slaat.
In de gangen van het monument zijn 18 nissen met elk twee tombes en aan ieder uiteinde zijn ook vijf tombes. Op de muren staan inmiddels heel veel namen en er komen nog steeds nieuwe namen bij. En hieronder liggen dan de botresten van al deze mensen.
Op 22 september 1984 hebben Francois Mitterrand en Helmut Kohl een bijzonder symbolisch gebaar gemaakt middels een handdruk van hen beiden. Deze handdruk is een van de meest symbolische gebaren van de Frans-Duitse verzoening.

In het ossuarium hebben we ook een film gezien van deze zinloze slag en slachting. We zitten met een grote groep jongeren in de filmzaal en je kunt tijdens de hele voorstelling van ongeveer 20 minuten een speld horen vallen. Het heeft duidelijk indruk gemaakt op deze jongeren.

Het is inmiddels 17.45 uur en we gaan naar onze B&B voor vannacht. Helaas blijkt er iets niet goed te zijn gegaan met de reservering. Ik heb wel betaald maar geen mail ontvangen en de receptioniste kan niets vinden. Tja, dan maar weer betalen en proberen via Booking.com het betaalde geld weer terug te krijgen. We kunnen tenslotte moeilijk in de auto gaan slapen. 
Leuke bijkomstigheid is, dat er ongeveer 20 Duitse soldaten ook in het B&B hotel slapen, dat geeft wel een veilig gevoel.

Vlakbij het hotel is een gezellige eetgelegenheid waar we genieten van een diner. Bert bestelt een verse lasagne en ik een steak volgens grootmoeders stijl met een heerlijk saus en gebakken aardappeltjes. Daarbij een lekker wijntje en een kopje koffie toe. Ruimte voor een dessert hebben we niet meer en we lopen voldaan terug naar de B&B. Daar zit ik nu dus dit verhaal te schrijven en straks lekker slapen.