Naar het eiland Sant'Antioco

Vandaag gaan we lekker op stap, de bedoeling is met z'n allen maar Maurice en Ava zijn niet zo lekker dus die blijven thuis. We gaan naar het eiland Sant'Antioco, een eiland wat je via een dam kunt bereiken. Technisch gezien is het misschien geen eiland meer omdat je er via een dam komt maar wij vinden het toch echt een eiland.

Het is maar een half uurtje rijden en we gaan meteen naar het centrum van het plaatsje. Parkeren is gratis, prettig dus. We lopen richting de "Basilica de Sant'Antioco". De naam zou vermoeden dat het om een grote kerk gaat maar niets is minder waar. Het is een vrij kleine kerk maar hij is nog steeds het kloppende hart voor de gelovigen van het eiland.

De patroonheilige is de "Heilige Antiochus Martyr". Hij zou afkomstig zijn uit Mauretanië, het huidige Marokko en Algerije. Hij zou arts zijn en leefde tijdens het bewind van keizer Hadrianus. Toen hij op het eiland kwam is hij in een grotwoning gaan wonen. Daar werd hij later door soldaten, die hem kwamen arresteren, dood gevonden. In de basiliek zijn een scheenbeen, delen van het bekken, een schouderblad en resten van de armen bewaard gebleven. Onder het nieuwe marmeren altaar staat de schedel van Antiochus onder een soort helm.

Er is dagelijks een Heilige Mis en talloze volksgebruiken en devoties vinden jaarlijks plaats. Met name de tradities van de Heilige Week - van Spaanse oorsprong - met het ritueel van "Su Scravamentu". 
"Su Scravamentu" is een emotionele Sardijnse traditie tijdens de Goede Week, waarbij de kruisafneming van Christus wordt nagespeeld. Het ritueel vindt meestal plaats op Goede Vrijdagavond of Stille Zaterdag, waarbij een houten beeld van Jezus van het kruis wordt gehaald en in een processie naar het graf wordt gebracht. Er zijn drie feesten ter ere van de patroonheilige: 15 dagen na Pasen, 1 augustus en 13 november waarbij er een processie is. Dan worden het standbeeld en de relieken van de patroonheilige door de straten van de stad gedragen.

Als we uit de kerk komen is het eerst tijd voor een kopje koffie. Die drinken we op het kerkplein, lekker in het zonnetje. Livia krijgt een heerlijke cornetto. En dan de betaling: 4 koffie, een cola en een ijsje voor € 12,10!! Daar hoef je bij ons niet voor te komen.
We lopen verder naar het "Museo Etnografico", in dit museum is een tastbaar beeld van het dagelijkse leven van de eilandbewoners zoals  het bakken van brood, wijnproductie, houtbewerking en melkverwerking. Ook is er een buitengedeelte van ondergrondse huisjes. 

Het is een klein museum en de muren hangen dan ook erg vol, hierdoor is het moeilijk te zien wat nu precies waarvoor is. Er is een apart uitleg van "byssus" ofwel zeezijde. Dit is een zeldzaam en kostbaar materiaal dat wordt gewonnen uit de "Pinna Nobis", een beschermde schelp. De verwerking van byssus is een verfijnd ambacht dat door slechts een handjevol meesterwevers wordt beoefend. 
Byssus of byssusdraden bestaan uit een bundel vezels van een kleverig hoornachtig organisch materiaal (een collageen), die wordt afgescheiden door de voet van bepaalde tweekleppigen. Byssusdraden harden uit in zeewater, de dieren hechten zich met de draden vast aan het substraat of in de grond. Ze worden ook wel ankerdraden genoemd. De draden zijn zeer taai waardoor het weekdier moeilijk is los te maken.
Van byssusdraden wordt een soort zijde gemaakt, die eenmaal verwerkt erg taai en slijtvast is. Deze zogenaamde mosselzijde wordt voornamelijk geproduceerd in de Italiaanse stad Tarente.

Hierna lopen we naar buiten naar het gedeelte van de ondergrondse woningen. Dit zijn kleine tot grote woningen uitgehouwen in de rotsen. Hier hebben tot 1996 mensen gewoond, je moet ook niet claustrofobisch zijn. Er is nog veel te zien van wat men vroeger gebruikte. Natuurlijk werd er ook gestookt en gekookt maar dat werd bij de buitendeur gedaan, zodat de rook snel naar buiten kon. In de grotere woningen waren er meerdere kamers, maar je ging dan ook steeds verder de grotten in. Heel bijzonder om te zien.

We lopen terug naar de auto en daarvandaan willen we langs de kust het eiland rondrijden. In Calasetta parkeren we de auto bij de haven en gaan een restaurant in. Het blijkt een pizzeria te zijn waar veel vis wordt geserveerd, gelukkig hebben ze ook vlees. De pizza's kunnen alleen vanaf 17.00 uur besteld worden. Het heeft de leuke naam "Il Veliero" en dat betekent het zeilschip.Ik bestel alleen een voorgerecht, een heerlijke vissalade, de anderen hebben een hoofdgerecht. Kirsten deelt haar vlees met Livia, achteraf een heel goed idee omdat de schnitzel wel erg groot blijkt te zijn. Het eten is erg lekker. Dirk had gezien dat hier de lekkerste tiramisu verkrijgbaar was, helaas is de tiramisu op.

We rijden verder, zoveel mogelijk langs de kust, en stoppen diverse keren om te kijken en foto's te maken. Kirsten besluit op een gegeven moment om terug te rijden naar Sardinië en boodschappen te doen, anders wordt het wel heel laat daarvoor. En Ava vindt het ook fijn als ze weer naar huis komen. Bert, Dirk en ik maken het uitgebreide rondje langs de kust wel af. Vooral het meest zuidelijk deel is echt prachtig om te zien. 

Het mooiste uitzicht zien we bij de "Torre canai di Sant'Antico" op het meest zuidelijke puntje van het eiland, echt heel mooi. Hierna rijden we op ons gemak terug richting Sardinië. We zoeken nog wel naar twee stenen beelden bij het restant van de oude brug naar het eiland maar bij de brug is niets te vinden. We moeten dan even terug naar het eiland omdat we de weg niet kunnen oversteken en ontdekken aan de andere kant een stenen beeld wat lijkt op een non. Als we ervoor staan blijkt het beeld een samensmelting te zijn van een non en een monnik. Zij wilden samen trouwen en zijn toen versteend.

Om 17.30 uur zijn we weer terug in Villa Gambula en kunnen we lekker relaxen voordat we gaan eten. Het eten is eenvoudig vandaag, de restanten van eerdere avonden aangevuld met sla en patat. Lekker ijs toe, onze buikjes zijn weer rond.
's Avonds kijken Kirsten en de meisjes naar "Wie is de Mol" in de camper en de rest heeft een rustige avond.