Naar Isola di San Pietro en oma's pannenkoeken

Vandaag gaan we naar het eiland Isola di San Pietro, helaas zonder Maurice want die is echt niet lekker. Hij blijft lekker thuis. 

We rijden eerst naar Portoscuso en parkeren daar de auto. Het eiland is alleen maar per ferry te bereiken en het is niet groot dus we laten de auto op Sardinië. We kunnen niet vinden waar we de tickets moeten kopen, Dirk vraagt het en dan blijkt dat aan het eind van de parkeerplaats het kantoor is. We hebben nog maar 5 minuten voor de ferry gaat vertrekken dus de beide opa's nemen een "run" naar het kantoor. Wij lopen alvast een stukje de oprijplank van de ferry op en gelukkig wacht de ferry totdat ze terug komen met de tickets. Gelukkig maar want anders hadden we een half uur moeten wachten. Op naar het eiland en naar de enige plaats Carloforte.

Het is vandaag licht bewolkt maar de temperatuur is prima dus we kunnen boven op de ferry lekker buiten zitten. Het is ongeveer 40 minuten varen. Het is niet diep en het water is echt blauw en kraakhelder. Je ziet door het water grote en kleinere lichtblauwe plekken zand tussen de rotsen. Een heel mooi gezicht.

Het eiland is van vulkanische oorsprong en 90% van de inwoners woont in Carloforte. Op het eiland zijn geen rivieren, wel enkele meren. Carloforte is dus eigenlijk maar een dorp maar het is wel een heel leuk dorp. Als we van de ferry afkomen lopen we door de kleine straatjes en komen op een groot plein. Daar staan 4 hele oude bomen, echt heel bijzonder. Om elke boom heen staat er een grote wijde ronde bank en in elke hoek een gezellig terrasje. Hier drinken we lekker een kop koffie.

Carloforte heeft een dambordsysteem wat betekent dat alle straatjes recht op elkaar staan, verdwalen lukt dus niet. Net buiten het centrum is dat anders, dan moet je soms steil omhoog of via een trap en zijn er poortjes en tunnels. Het is best pittig om hier rond te lopen maar ook heel leuk. De huizen met veel balkons hebben leuke kleuren en dat maakt het ook leuk om te zien. 
Het dialect hier is een mengeling van Italiaans, Tunesisch en Frans en wordt Tabarchino genoemd.

Inmiddels is het tijd geworden om iets te eten en we vinden een leuke gelegenheid waar veel locals zitten. Er zijn maar 20 plaatsen maar dat is juist leuk. Het bestellen kost wat moeite maar uiteindelijk weet toch iedereen een keus te maken. Kirsten en Alice bestellen een panini. Die kennen we in Nederland ook wel maar dit is toch wel een reuze versie daarvan. Ava bestelt een steak, die is wel 300 gram. Livia houdt het bij kipnuggets en Bert, Dirk en ik bestellen verse pasta. Erg snel gaat het allemaal niet maar we hebben geen haast. Het is alleen al leuk om te kijken hoe het er allemaal aan toe gaat.

Het eten is erg lekker, alle borden zijn helemaal leeg. Daarbij hebben we ook lekker gedronken. 1,5 liter wijn, 1 liter water, 1 prosecco en 1 cola. En dan komt natuurlijk de rekening. Je houdt het niet voor mogelijk maar met z'n zeven hoeven we slechts € 125,- te betalen. Ik heb nog het recept gevraagd van de heerlijke verse pasta maar dat blijft geheim van het huis.

We lopen op ons gemak weer terug richting de haven en bekijken leuke winkeltjes. Wel veel van het hetzelfde maar ook enkele leuke lokale dingetjes. Leuk hoor.
Inmiddels trekt de bewolking steeds verder weg en wordt het ook warmer. Dat is lekker toeven op de ferry. We rijden nog even langs de supermarkt voor wat boodschappen en tanken meteen even. Dan rijden we terug naar het huis. Inmiddels is het al half zes en de dag is omgevlogen zo.

Lekker even wat luieren met elkaar en dan ga ik pannenkoeken bakken. Heerlijke pannenkoeken met spek, spek en kaas of naturel. Ik heb een hele stapel gebakken en er zijn er maar een paar overgebleven. Die komen morgen wel op bij het ontbijt.

Lekker nog even onder de douche, dit verhaal schrijven en dan lekker slapen.