Van Roermond via Maasbracht naar Thorn

Als we vanmorgen wakker worden varen we al van Roermond naar Maasbracht. Daar worden de fietsen weer van boord gehaald door de bemanning en om half tien zitten we al op de fiets. Het is vandaag wel wat bewolkt en zeker 's morgens best nog fris maar gelukkig breekt de zon al snel weer door. Het is aangenaam weer om te fietsen.

Maria rijdt vandaag mee met de mensen van de ANWB zodat wij ons eigen tempo kunnen aanhouden en dat is toch wel prettig.

Het is een waterrijk gebied hier met de meanderende Maas, het Julianakanaal en de vele grote plassen daarbij. We fietsen via Stevensweert, Ohe en Laak naar de andere kant van de Maas waar we op een rotonde Maria alleen tegenkomen. We fietsen gezamenlijk verder naar Echt waar we bij bakker Bart koffie drinken met een gebakje, het is tenslotte vakantie. We blijken niet de enige gasten van het schip te zijn.

Na de koffie fietsen we verder maar dan staat Maria ineens stil, de ketting ligt er aan de achterkant af. We bellen Hans, de begeleider van Boat en Bike. Die is al snel ter plaatse en hij legt de ketting er weer op zodat we weer verder kunnen.

Na ongeveer een half uur komt de begeleider van de ANWB bij ons fietsen en Maria en hij fietsen samen weer verder. Wij vervolgen de route weer op ons eigen tempo.

Na Dieteren steken we het Julianakanaal over en na Roosteren gaan we over de Maas en dan zitten we ineens in België in Maaseik. Hierzijn de aanwijzingen van de knooppunten in het blauw, in Nederland zijn ze groen en in Duitsland zijn ze rood. Wel handig als je dat weet anders blijf je zoeken naar de knooppunten bordjes.

In Maaseik eten we onder toezicht van de gebroeders Jan en Herbert van Eyck onze boterhammen op, op een bankje lekker in de zon. Deze heren hebben in 1432 het altaarstuk "Het Lam Gods" geschilderd. Dit altaarstuk hangt in de Sint-Baafskathedraal in Gent en bestaat oorspronkelijk uit 12 panelen. Acht daarvan kunnen met scharnieren gesloten worden en alleen op zon-en feestdagen werden zij geopend. Helaas is er één paneel gestolen.

We laden tijdens deze pauze ook onze telefoons wat op want die lopen best snel leeg bij het gebruik van het GPS appje wat we voor de routes gebruiken. Het is een hele mooie route langs het water.

Als we bij een pontje staan te kijken horen we iemand vallen met de fiets. Het blijkt een Duitse meneer te zijn die met zijn band over een rooster reed waardoor het wiel als het ware bleef hangen daarin. Gelukkig heeft hij geen schade opgelopen.

We fietsen verder naar Thorn, wat ook wel het witte dorp genoemd wordt. Heel veel huizen zijn er wit geschilderd, dat zal elk jaar toch wel een behoorlijke klus zijn en ook veel verf kosten. Op een terrasje naast de kerk genieten we van een plaatselijk biertje waarna we naar het schip gaan, slechts 600 meter verder.

De fietsen blijven vannacht aan wal omdat we morgen ook weer hier vandaan vertrekken. Daarom worden de fietsen met grote kettingen aan elkaar gezet en er is ook een nachtwacht van het schip. We gaan er dus vanuit dat we morgen weer op kunnen stappen.

We gaan lekker chillen in onze hut totaan de briefing over de routes van morgen in de salon. Daar komen we de man van de ANWB tegen en die vertelt ons dat de ketting van Maria er nog een keer vanaf is gelopen. Gelukkig weten ze de ketting wat strakker te spannen en is dat euvel verholpen.

Als we in het restaurant komen zien we Italiaanse vlaggen op de tafels staan en het personeel draagt een grote vlinderstruik met de Italiaanse kleuren en een Italiaanse pet. Zelfs het eten is Italiaans en het voorgerecht, bestaande uit tomaten, mozzarella en groene pesto, is ook in de kleuren van de vlag. Heel bijzonder allemaal.

Na het eten gaan we weer naar onze hut voor een rustige avond en een welverdiende nachtrust.